ΤΑΞΙΔΙ

Βιετνάμ: Κούρσα περιπέτειας


ΚΕΙΜΕΝΟ: ΙΣΑΒΕΛΛΑ ΖΑΜΠΕΤΑΚΗ

Ταξιδεύουμε στη συναρπαστική χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας σαν ντόπιοι: με μοτοσικλέτες!

Ηπρώτη φορά που ανέβηκα σε μοτοσικλέτα στο Βιετνάμ ήταν σε μια κεντρική λεωφόρο έξι λωρίδων στην παραθαλάσσια μεγαλούπολη της Ντα Νανγκ (Da Nang). «Μπορούμε να πηγαίνουμε σιγά;» ήταν η μοναδική δέσμευση που ζήτησα από τη νεαρή εθελόντρια ξεναγό μου. «Εννοείται! Αλλά... δεν έχεις φέρει τίποτα μαζί σου για να προστατευτείς από τον ήλιο;» με ρώτησε έκπληκτη εκείνη, αφήνοντας από την πρώτη στιγμή να διαφανεί η διαφορά στην προσέγγισή μας. Εγώ φοβόμουν τον άτακτο και χαοτικό χαρακτήρα της κυκλοφορίας. Η Θόα φοβόταν τον ήλιο.

Η ΘΗΛΥΚΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΒΟΥΔΑ

Παρά τους 36 βαθμούς Κελσίου και την πολύ έντονη υγρασία, η Θόα φοράει μπουφάν, μια ειδική μακριά ποδιά που καλύπτει τα πόδια της ως τον αστράγαλο, μάσκα «χειρουργείου» στο πρόσωπο και μάλλινα γάντια στα χέρια, αφού το λευκό δέρμα αποτελεί πρότυπο ομορφιάς για τις Βιετναμέζες. Εγώ αρκούμαι σε ένα ελαφρύ κράνος και σε άλλη μια επάλειψη αντηλιακού στους ώμους μου. Μπαίνουμε στο αντίθετο ρεύμα της κυκλοφορίας –πρακτική που δείχνει πρωτοφανής μόνο στα… δικά μου μάτια– και ξεκινάμε για την παγόδα Ling Ung, εννέα χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Από την πίσω θέση της μηχανής γίνεται, για κάποιον λόγο, πιο αισθητή η έντονη οικονομική ανάπτυξη που βιώνει η τέταρτη σε μέγεθος βιετναμέζικη πόλη, με τους ουρανοξύστες και τα μοντέρνα ξενοδοχεία να πολλαπλασιάζονται στον ορίζοντα και στην ακτογραμμή της. Διασχίζουμε τη Γέφυρα του Δράκου (666 μ.) και, φτάνοντας έπειτα από λίγο στο παραλιακό μέτωπο, αντικρίζουμε τη θάλασσα της Νότιας Κίνας. Κατά μήκος των ατελείωτων χιλιομέτρων ψιλής αμμουδιάς επικρατεί απόλυτη γαλήνη, με τις παραδοσιακές, στρογγυλές ξύλινες ψαρόβαρκες να αποτελούν το μοναδικό σημείο ζωής στην παραλία. Τις απογευματινές ώρες, όταν ο ήλιος δεν αποτελεί πια απειλή, τις πλαζ, τα εστιατόρια και τα παραθαλάσσια μπαρ καταλαμβάνουν χιλιάδες επισκεπτών που την ημέρα βρίσκουν καταφύγιο στο εσωτερικό των πολυτελών ξενοδοχείων. Ένα ιδιότυπο Miami Beach της νοτιοανατολικής Ασίας.


Η Lady Buddha της Ντα Νανγκ έχει ύψος 67 μ. και είναι το μεγαλύτερο βουδιστικό άγαλμα σε όλο το Βιετνάμ. (Φωτογραφία: © SHUTTERSTOCK)

Η μικρή μοτοσικλέτα της Θόα μουγκρίζει στην ανηφόρα της καταπράσινης χερσονήσου Son Tra, χωρίς όμως να υπερκαλύπτει το τραγούδι των τζιτζικιών και τις μυρωδιές των δέντρων. Στο βάθος αρχίζει να ξεπροβάλλει ένα μεγαλειώδες ολόλευκο άγαλμα, ύψους τριανταώροφου κτιρίου. Η Θόα μού εξηγεί ότι πρόκειται για τη Lady Buddha: «Είναι η γυναικεία εκδοχή του Βούδα και ταυτόχρονα το μεγαλύτερό του άγαλμα στο Βιετνάμ. Πρεσβεύει τη συμπόνια και αποτελεί προσκύνημα για ανθρώπους απ’ όλη τη χώρα». Η αίσθηση γαλήνης που αποπνέει το άγαλμα επισκιάζει την έκπληξη που μου γεννά η ξαφνική ανακάλυψη ότι ο Βούδας διαθέτει και θηλυκή όψη.

ΟΙ ΠΑΓΟΔΕΣ ΤΗΣ ΧΟΥΕ

Στην αρχιτεκτονική και στα θρησκευτικά σύμβολα της Ασίας επανέρχεται η κουβέντα μερικές ημέρες αργότερα, όταν, καθισμένη στην πίσω θέση της μοτοσικλέτας της οδηγού μου, της Βι, βρίσκομαι έξω από την παγόδα Thien Mu, στην πόλη Χουέ (Hue). Τις σκεπές του όμορφου βουδιστικού ναού, που πρωτοχτίστηκε το 1601, κοσμούν περίτεχνοι λευκοί δράκοι. «Οι δράκοι στο Βιετνάμ συμβολίζουν τη δύναμη, τη σοφία και τη μακροζωία», μου εξηγεί η Βι, νεαρή απόφοιτος της Παιδαγωγικής, με την οποία γνωριστήκαμε τυχαία μόλις λίγες ώρες πριν και η οποία προσφέρθηκε να με ξεναγήσει στα αξιοθέατα της πάλαι ποτέ πρωτεύουσας του Βιετνάμ. Αντίστοιχη με την ήρεμη δύναμη του βιετναμέζικου δράκου είναι και η ευγενής αμεσότητα που χαρακτηρίζει τη φιλόξενη διάθεσή της. Η βόλτα μας συνεχίζεται στην Αυτοκρατορική Απαγορευμένη Πόλη και σε κάποιους από τους μνημειώδεις αυτοκρατορικούς τάφους της δυναστείας των Nguyen, που βασίλεψαν στην περιοχή από το 1802 έως το 1945.


Μία από τις εντυπωσιακές πύλες της Αυτοκρατορικής Πόλης της Χουέ, στην οποία βασίλεψε η δυναστεία των Nguyen. (Φωτογραφία: SHUTTERSTOCK)

Θέλοντας να μοιραστεί μαζί μου δικά της αγαπημένα σημεία της πόλης, η Βι με οδηγεί μέχρι την ατμοσφαιρική παγόδα Tu Hieu, η οποία περιτριγυρίζεται από ένα πευκοδάσος. Καμιά εικοσαριά ποδήλατα παρκαρισμένα στην άκρη του χωματόδρομου τραβούν την προσοχή μας προς τους μοναχούς που προπονούν τους μικρούς τους μαθητές στις πολεμικές τέχνες κάτω από τα δέντρα. Διασχίζοντας την περίτεχνη πύλη και τη λίμνη με τα ψάρια, βρισκόμαστε στον ναό την ώρα που οι βουδιστές μοναχοί ψέλνουν καθισμένοι στο πάτωμα. Στέκουμε σιωπηλές δίπλα στα θυμιατά και μοιραζόμαστε αυτή την εμπειρία που σε ηρεμεί, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων.


Αίθουσα του Αυτοκρατορικού Τάφου του Khai Dinh στη Χουέ. (Φωτογραφία: SHUTTERSTOCK)

Αφού ξεκινά να νυχτώνει, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής για το κέντρο. Ο δροσερός αέρας ενισχύει την αίσθηση της ηρεμίας, μέχρι που μας σταματά το κόκκινο στο φανάρι. Εκεί θυμόμαστε απότομα τόσο την αποπνικτική ζέστη όσο και τους κανόνες της πόλης. Μέσα σε δευτερόλεπτα, δεκάδες δίκυκλα στριμώχνονται δεξιά και αριστερά μας. Στο διπλανό μας μηχανάκι, η κόρη της οδηγού χαϊδεύει τα μαλλιά της μητέρας της, απλώνοντας προσεκτικά το χέρι της πάνω από τα κεφάλια των δύο μικρότερων αδερφιών που στριμωχνόταν στη μεσαία θέση της μοτοσικλέτας. Η Βι πιάνει το βλέμμα μου και χαμογελά μέσα από τον καθρέφτη.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΧΟΪ ΑΝ

Η ονειρική αίσθηση που προκαλούν τα αμέτρητα πολύχρωμα φαναράκια όπως φωτίζουν κτίρια της αποικιοκρατίας και της κινεζικής πολιτιστικής της κληρονομιάς,προσελκύει πλήθη επισκεπτών στη Xόι Αν (Hoi An). Από την πίσω θέση της μοτοσικλέτας της Αν γνωρίζω, ωστόσο, τη λιγότερο τουριστική όψη αυτής της ιστορικής πόλης, που αποτέλεσε στο παρελθόν σημαντικό λιμάνι για το εμπόριο αγαθών μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Όταν πρωτοσυνάντησα την Αν στο γραφείο της, στα κεντρικά της βιετναμέζικης ταξιδιωτικής εταιρείας Hoi An Express, δεν φανταζόμουν ότι μια κομψή γυναίκα, ντυμένη με μαύρο φόρεμα τύπου Σανέλ και γόβες, θα καβαλούσε μηχανάκι. Σχεδόν έκπληκτη την είδα λίγο αργότερα να καλύπτει τους γυμνούς της ώμους με μια ζακέτα από κασμίρ και να μου κάνει νόημα να ανέβω στη γυαλιστερή της Βέσπα.
Περνάμε ανάμεσα από κτίρια των αρχών του 19ου αιώνα, βαμμένα στο χρώμα της ώχρας, και διασχίζουμε τη γέφυρα για το νησί Cam Nam, απέναντι ακριβώς από το ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκεί έχουν τα εργαστήριά τους πολλοί από τους ράφτες που τροφοδοτούν τα καταστήματα ενδυμάτων κατά παραγγελία για τα οποία φημίζεται η Χόι Αν, ενώ η ζωή στους δρόμους κυλά σε πιο ήρεμους και αυθεντικούς ρυθμούς.


Τα cao lau noodles είναι ένα από τα παραδοσιακά πιάτα της Χόι Αν και σερβίρονται με χοιρινό και φρέσκα μυρωδικά. (Φωτογραφία: © Getty Images/Ideal Image)

Για μια χαρακτηριστική γεύση της πόλης, η Αν προτείνει μια στάση στο εστιατόριο Mr. Hai (Truong Minh Luong 6Α) για cao lau, τοπικά νουντλς που φτιάχνονται με νερό από ένα συγκεκριμένο πηγάδι και σερβίρονται με χοιρινό και χορταρικά. Και για συνέχεια, βιετναμέζικο καφέ –η χώρα αποτελεί, άλλωστε, τη δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη παγκοσμίως στην παραγωγή του– στο ατμοσφαιρικά αποικιοκρατικό καφέ Le Fe (69/3 Phan Châu Trinh). Τη σημασία που έχει η γεύση στην καθημερινότητα των Βιετναμέζων μαρτυρούν τόσο το πλήθος των υπαίθριων αγορών τροφίμων που συναντά κανείς σε πόλεις και χωριά όσο και το γεγονός ότι προϊόντα όπως τα ψάρια πωλούνται ζωντανά, μέσα σε λεκάνες γεμάτες με νερό.

ΧΑΟΤΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ

Από την πρώτη στιγμή της άφιξής μου στο αεροδρόμιο της Χο Τσι Μιν (Ho Tsi Minh, πρώην Σαϊγκόν), είναι προφανές ότι τα πράγματα θα είναι πιο περίπλοκα στους δρόμους μιας πόλης που μετρά οκτώ εκατομμύρια κατοίκους και πέντε εκατομμύρια μοτοσικλέτες. Το ταξί χρειάζεται μία ώρα για να διασχίσει απόσταση έξι χιλιομέτρων, ενώ οι μοτοσικλέτες δίπλα μας καταλαμβάνουν ακόμα και τα πεζοδρόμια, μετατρέποντάς τα σε λωρίδες κυκλοφορίας. Ευτυχώς σύντομα εμφανίζεται η Λόιν, μοτοσικλετίστρια της τουριστικής εταιρείας XO Tours, για να μου υπενθυμίσει το ήρεμο και φιλικό πρόσωπο του Βιετνάμ και να με ξεναγήσει στις γειτονιές και στις γεύσεις της πόλης. Ντυμένη με την παραδοσιακή μακριά πουκαμίσα Άο Ντάι, συντάσσεται σε ένα κομβόι από δέκα ακόμα μηχανάκια που συμμετέχουν στο βραδινό food tour στους δρόμους της Χο Τσι Μιν. Καθώς διασχίζουμε λεωφόρους με έντονη κίνηση, περνώντας πολλές φορές ξυστά από τις διπλανές μηχανές και αυτοκίνητα, νιώθω ότι έχω πλέον εξοικειωθεί με τους άτυπους κανόνες της ασιατικής οδικής κυκλοφορίας.


Το Άο Ντάι, η παραδοσιακή γυναικεία ενδυμασία, ξεχωρίζει για τη λιτή του κομψότητα. (Φωτογραφία: © SHUTTERSTOCK)

Ωστόσο, η έντονη βροχή που ξεσπά μέσα σε λίγα λεπτά αλλάζει τα δεδομένα. Η Λόιν μου δίνει ένα αδιάβροχο: «Μην ανησυχείς. Είμαστε συνηθισμένοι να οδηγούμε με βροχή. Θα σου τραγουδάω “You are my sunshine, my only sunshine”», με εμψυχώνει. Αφήνομαι στη γοητεία της θετικής της διάθεσης, και ας μην μπορώ να δω μπροστά μου από τη βροχή. Στην ξενάγηση κυριαρχούν οι ήχοι και οι μυρωδιές: μπαχαρικά στην Τσάιναταουν της Τσολόν (Cho Lon), κρεατικά στα κάρβουνα στις γιγαντιαίες ψησταριές του 8ου Τομέα (σ.σ. τομείς ονομάζονται τα γεωγραφικά διαμερίσματα της πόλης), θαλασσινά στον κάποτε «επικίνδυνο» και νυν μοδάτο 4ο Τομέα και αίσθηση αποστειρωμένου περιβάλλοντος στη δυτικότροπη Korea Town.

Κάνουμε στάσεις για να δοκιμάσουμε από bun bo hue (αρωματική σούπα με βοδινό) μέχρι βατράχι στα κάρβουνα και από ψητά χτένια με περίτεχνη σος μέχρι balut, γονιμοποιημένο αυγό πάπιας, σερβιρισμένο βραστό. Ειδικά το τελευταίο αποτελεί μια αρκετά «δύσκολη» γεύση για τους μη εξοικειωμένους. Όπως μου εξηγεί όμως ο Τουνγκ, ιδιοκτήτης της XO Tours, σκοπός των γευστικών του ξεναγήσεων είναι να μυήσει τους επισκέπτες στα φαγητά που τρώνε οι ντόπιοι. «Όταν ξεκινήσαμε τις ξεναγήσεις, το 2009, με θεωρούσαν τρελό για μια σειρά από λόγους. Όχι μόνο για το ότι ήθελα να δείξω αυθεντικές, και λιγότερο γνωστές, βιετναμέζικες γεύσεις, αλλά και επειδή τολμούσα να προτείνω στους τουρίστες να ανέβουν σε μοτοσικλέτα σε μια πόλη τόσο χαοτική όσο η Σαϊγκόν – και μάλιστα με γυναίκες οδηγούς».
«Ποια η άποψή σου για τον ρόλο των γυναικών στο Βιετνάμ;» είναι η επόμενή μου ερώτηση και η άποψη του Τουνγκ επιβεβαιώνει την εντύπωση που έχω σχηματίσει μετά από δεκαπέντε ημέρες στη χώρα: «Είναι πολύ εργατικές, επιμελείς και αξιόπιστες. Και δεν έχουν την ψευδαίσθηση ότι είναι παντοδύναμες. Έχοντας εργαστεί για χρόνια ως χρηματιστής στις ΗΠΑ, θεωρούσα ότι την επιτυχία τη χτίζουμε από μόνοι μας. Στο Βιετνάμ κατανόησα ότι πολλά πράγματα μας ξεπερνούν και ότι η επιτυχία επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το timing και την τύχη». Ίσως η άποψη του Τουνγκ να εμπεριέχει και την απάντηση στο γιατί δείχνουν τόσο ήρεμοι και σοφοί πολλοί άνθρωποι στο Βιετνάμ.

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

XO Tours (τηλ. +84 933083727, xotours.vn). Food tours και άλλες θεματικές ξεναγήσεις στη Σαϊγκόν και στη Χόι Αν, πάντα με γυναίκες οδηγούς στο τιμόνι της μοτοσικλέτας.

ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ

• Κου Τσι Τούνελ (Cu Chi Tunnels): Εξίσου συγκλονιστική με την εμπειρία του να περπατήσεις για μερικά λεπτά μέσα σε ένα από τα τούνελ των Βιετ Μινχ είναι και η ευρηματικότητα με την οποία πολέμησαν οι Βιετναμέζοι αντάρτες τους Αμερικανούς: από τις τακτικές που χρησιμοποίησαν για τον αποπροσανατολισμό τους μέχρι την επαναχρησιμοποίηση του στρατιωτικού τους εξοπλισμού. [Απέχουν 47 χλμ. από τη Χο Τσι Μιν]


Επισκέπτες από κάθε γωνιά της υφηλίου δοκιμάζουν τις αντοχές τους στα τούνελ των Βιετ Μινχ. (Φωτογραφία: © SHUTTERSTOCK)
 

• Το Δέλτα του Μεκόνγκ (Mekong Delta): Ο ποταμός Μεκόνγκ συνδέει γεωγραφικά μεταξύ τους τις χώρες που απαρτίζουν την ιστορική Ινδοκίνα. Εκατομμύρια ανθρώπων ζουν –κυριολεκτικά– επάνω στις όχθες του. Τα αγαθά από τους γειτονικούς ορυζώνες και οπωρώνες ανταλλάσσονται από πιρόγα σε πιρόγα, στις πλωτές αγορές του Μεκόνγκ. Τα χωριά του Δέλτα μπορεί κανείς να τα εξερευνήσει τόσο μέσα από το ποτάμι και τα κανάλια όσο και ποδηλατώντας στους χωμάτινους δρόμους του. [Το Δέλτα απέχει 197 χλμ. από τη Χο Τσι Μιν]


Ινδουιστικοί ναοί στο αρχαίο θρησκευτικό κέντρο My Son, ανάμεσα στη Χόι Αν και στην Ντα Νανγκ. (Φωτογραφία: © SHUTTERSTOCK)

• My Son: My Son σημαίνει «όμορφο βουνό» στα βιετναμέζικα και είναι γεγονός ότι το ομώνυμο σύμπλεγμα ινδουιστικών ναών και τάφων περιτριγυρίζεται από εντυπωσιακά βουνά τροπικής βλάστησης. Τα μνημεία που έχτισε εδώ από τον 4ο έως και τον 14ο αιώνα η ινδικής καταγωγής φυλή των Champa είναι φτιαγμένα από κόκκινο τούβλο και ασβεστόλιθο. Κάποια από τα διακοσμητικά μοτίβα των ναών είναι επίτηδες ασύμμετρα, ώστε να υπενθυμίζουν τις ανισότητες και τις ατέλειες που χαρακτηρίζουν τον φυσικό κόσμο – ένα ενδιαφέρον και διαχρονικά επίκαιρο σχόλιο, αν λάβει κανείς υπόψη το γεγονός ότι ο αρχαιολογικός χώρος φέρει πλέον ως «κληρονομιά» και κρατήρες από τις βόμβες των Αμερικανών κατά τη διάρκεια του πολέμου (1955-1975). [Aπέχει 39 χλμ. από την Nτα Νανγκ]

Info: Ημερήσιες εκδρομές στα παραπάνω σημεία διοργανώνει, μεταξύ άλλων, και η Hoi An Express (τηλ. + 84 2835470787, hoianexpress.com.vn).

Διαβάστε περισσότερα εδώ


Tags: ταξίδι, βιετνάμ

Σχόλια

(Πρέπει να συνδεθείτε για να μπορέσετε να σχολιάσετε αυτο το Άρθρο)